سلام به همه دوستای خوبم.

2 ماه می شه که پست جدید نذاشتم. یه مقدار گرفتار کار بودم. از  طرفی حوصله نوشتن نداشتم . چندین بار اومدم بنویسم اما دلم به نوشتن نبود.

20 دی مصادف بود با فوت مادربزرگم(مادر پدری). مثل همه مادربزرگها دوست داشتنی و مهربان بود. من خیلی دوستش داشتم. همه می گن حدود 95 سال سن داشته و دوره احمدشاه و ...را دیده. خوش به حالش خیلی چیزها رو دیده بود و تجربه های زیاد.واسه همین به نظرم دیر پیداش کردم وشاید رفتنش هنوز هم زود بود. ازش یادگاری های زیاد دارم.به من نماز حاجت موسی بن جعفر (روز چهارشنبه)رو یاد داد، آهنگ های خیلی قدیمی محلی خوزستان (شهر دزفول)که شاید زمان عروسی خودش می خوندند و ... . و یک عروسک و چند تا شکلات که برای من نگه داشته بود تا وقتی منو دید بهم بده  اما اجل امان نداد.

اما الان وقتی خوابشو می بینم تو خوابم شاد و آواز می خونه. مثل وقتی زنده بود. رفتنش بهم یه چیزی رو یاد داد اونم اینه که تو زندگی شاد و سرحال باشم تا وقتی نبودم از من به شادی و خوبی یاد کنند. همون چیزی که مادربزرگ از خودش به جا گذاشت.  چقدر خوبه اومها از خودشون چیزهای خاص به جا بزارند تا بعد از رفتنشون اونها رو با اون نشانه هاشون یاد کنیم.

مادربزرگ عزیز روحت شاد

/ 3 نظر / 17 بازدید
فرزاد

بازم تسلیت میگم اینم بگم مطلبت قشنگ بود

کامران

روحش شاد . یادمه سالها پیش کتاب بسیار حساس و علمی به نام .. انسان روح است نه جسد رو می خوندم . یه نکته جالب توی کتاب این بود که اغلب مدیوم ها ( مدیوم کسی است که توانائی این را دارد تا جسم و احیانا حنجره خود را در اختیار مردگان و ارواح قرار دهد ) که امروزه به اونها احضار کننده روح میگن ... مرتبا تاکید می کردند که اغلب روح هائی که ما احضار می کردیم به ما یاداوری می کردند که فقط محبت کنیم به دیگران . مدیوم ها می گفتند که بیشتر اوقات حتی روح ها به ما التماس می کردند .! که تا می توانید فقط محبت کنید و در ادامه می گفتند تنها چیزی که حالا در این دنیا باعث جلای بصری هاله ( روح ) ما میشود میزان و اندازه ی محبتی است که در زمان زندگی و بر روی زمین نسبت به دیگران انجام داده بودیم هست ای کاش هیچ وقت غافل نباشیم از محبت به دیگران