ساعت ۱٠:٥٥ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٢ آذر ،۱۳۸٦ : توسط : آزاده

لفظ چک از زبان پهلوی گرفته شده و در عصر ساسانیان هم معمول بوده و از دیرباز در زبان فارسی بکار رفته است.کلمه چک در زبان فارسی به معنای مواجب و قباله خانه و باغ و منشور و فرمان است.

تعریف چک:

در قانون تجارت چک نوشته ایست که بموجب آن صادر کننده وجوهی را که نزد محال علیه دارد کلاً یا بعضاً مسترد و یا بدیگری واگذار می نماید. به بیان دیگر چک وسیله استرداد و انتقال وجه تودیع شده با استفاده از اعتبار مصوب و موجود در یکی از بانکهای قانونی است.

انواع چک از نظر بانک:

  1. چک عادی: همان چکهایی که در موقع گشایش حساب جاری با تقاضای کتبی مشتری در اختیار وی قرار می گیرد.
  2. چک گواهی شده(در ایران نیست): چکی که وجود محل آن (وجه چک) بنا بدرخواست دارنده حساب برای مدت معین مسدود می نماید.
  3. چک بانکی: چکی که بوسیله یک بانک عهده شعب همان بانک یا عهده حساب آن بانک در بانک دیگر به تقاضای مشتری صادر می شود.
  4. چک بسته: هنگامی که دارنده حساب بخواهد گردش چک را محدود نماید بر روی چک بنام شخص معین دو خط موازی مورب رسم کرده و بذینفع می دهد. در چک بسته پرداخت وجه نقد ممکن نیست و ذینفع باید وجه را به حساب خود نزد بانک دیگر منظور نماید.
  5. چک عمومی امنیبوس: اگر دارنده حساب بخواهد چکی صادر و وجه آن را از بانک دریافت نماید ولی دسته چک خود را همراه نداشته باشد می تواند از بانک بخواهد یکبرگ چک ازاد یا امنیبوس در اختیار وی قرار دهد.
  6. چک مسافرتی: چکی است که از طرف بانکهای ناشر اسکناس صادر شده و بانک وجه چک را تعهد می نماید. چک مذکور در اختیار مسافرانی که قصد عزیمت به خارج از کشور را دارند قرار می گیرد.
  7. چک تضمین شده: چکی است که از طرف بانکی مجاز علیه همان بانک صادر می شود .مبلغ چک از طرف بانک صادر کننده تامین و تضمین می گردد.
  8. چک در گردش: چک در گردش مانند چک مسافرتی است با این تفاوت که هر یک از بانکها بنا به ذوق وسلیقه خود برای اینگونه چک ها اسم خاصی در نظر گرفته اند. مانند چک مسافرتی بانک ملت و... .